• Smile Clinic

Διάφοροι πιθανοί μηχανισμοί έχουν ερευνηθεί για να εξηγήσουν πώς η παχυσαρκία μπορεί να αυξήσει τους κινδύνους ορισμένων καρκίνων.

    Οι παχύσαρκοι άνθρωποι συχνά έχουν χρόνια φλεγμονή χαμηλού επιπέδου, η οποία μπορεί (με την πάροδο του χρόνου) να προκαλέσει βλάβες στο DNA. Αυτές οι βλάβες μπορεί να οδηγήσουν σε καρκίνο. Τα υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα είναι πιο πιθανό, από ό, τι τα φυσιολογικά άτομα, να έχουν διαταραχές που συνδέονται ή προκαλούν χρόνια τοπική φλεγμονή και είναι παράγοντες κινδύνου για ορισμένους καρκίνους. Για παράδειγμα, η χρόνια τοπική φλεγμονή που προκαλείται από νόσο γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης ή οισοφάγο Barrett είναι πιθανή αιτία οισοφαγικού αδενοκαρκινώματος. Η παχυσαρκία αποτελεί παράγοντα κινδύνου για τη χολολιθίαση, μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από χρόνια φλεγμονή της χοληδόχου κύστης. Ακολούθως η χολολιθίαση ή ένα ιστορικό χολόλιθων είναι ένας ισχυρός παράγοντας κινδύνου για τον καρκίνο της χοληδόχου κύστης. Η χρόνια ελκώδης κολίτιδα (μια χρόνια φλεγμονώδης κατάσταση) και η ηπατίτιδα (μια ασθένεια του ήπατος που προκαλεί φλεγμονή) αποτελούν παράγοντες κινδύνου για διάφορους τύπους καρκίνου του ήπατος ή του παχέος εντέρου.
    Ο ιστός λίπους (που ονομάζεται επίσης λιπώδης ιστός) παράγει υπερβολικές ποσότητες οιστρογόνου, υψηλά επίπεδα των οποίων έχουν συσχετιστεί με αυξημένους κινδύνους καρκίνου του μαστού, ενδομητρίου, ωοθηκών και άλλων μορφών καρκίνου.
    Τα παχύσαρκα άτομα συχνά έχουν αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης και ινσουλινοειδούς αυξητικού παράγοντα-1 (ΙΟΡ-1). (Αυτή η κατάσταση, γνωστή ως υπερινσουλιναιμία ή αντίσταση στην ινσουλίνη, προηγείται της εξέλιξης του διαβήτη τύπου ΙΙ.) Τα υψηλά επίπεδα ινσουλίνης και IGF-1 μπορούν να οδηγήσουν  στην ανάπτυξη καρκίνου του παχέος εντέρου, του νεφρού, του προστάτη και του ενδομητρίου.
     Τα λιπώδη κύτταρα παράγουν αδιποκίνες, ορμόνες που μπορούν να διεγείρουν ή να αναστείλλουν την κυτταρική ανάπτυξη. Για παράδειγμα, το επίπεδο μιας αδιποκίνης που ονομάζεται λεπτίνη, το οποίο φαίνεται να προάγει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, στο αίμα αυξάνεται παράλληλα με το αυξανόμενο σωματικό λίπος. Και μια άλλη αδιποκίνη, η αδιπονεκτίνη -η οποία είναι λιγότερο άφθονη στους παχύσαρκους ανθρώπους από ό, τι σε εκείνες του φυσιολογικού βάρους- μπορεί να έχει αντιπολλαπλασιαστικά αποτελέσματα.
     Τα κύτταρα λίπους μπορούν επίσης να έχουν άμεσες και έμμεσες επιδράσεις σε άλλους ρυθμιστές ανάπτυξης κυττάρων, συμπεριλαμβανομένου του στόχου θηλαστικών της ραπαμυκίνης (mTOR) και της ενεργοποιημένης με AMP πρωτεϊνικής κινάσης.

Άλλοι πιθανοί μηχανισμοί με τους οποίους η παχυσαρκία μπορεί να επηρεάσει τον κίνδυνο καρκίνου περιλαμβάνουν μεταβολές στις μηχανικές ιδιότητες του ικριώματος που περιβάλλει τα κύτταρα του μαστού και αλλοιωμένες ανοσολογικές αντιδράσεις.

Επιμέλεια κειμένου Ν.Μπερσής

National Cancer Institute U.S.A.

Αναζήτηση